Στις 23 Μαΐου 1940, ο Σάτυα σηκώθηκε από το κρεβάτι και κάλεσε την οικογένεια να καθήσει γύρω του. Άρχισε να τους μοιράζει γλυκίσματα και λουλούδια που φαινόταν να τα εμφανίζει "από το πουθενά"! Γρήγορα μαζεύτηκαν και οι γείτονες να δουν. Όλοι έλαβαν από μια μπάλα ρύζι μαγειρεμένο σε γάλα, λουλούδια και ζαχαρωτά, που ο Σάτυα "δημιουργούσε" με μια κίνηση του χεριού. Η διάθεση το μικρού φαινόταν να είναι πολύ καλή.
Αμέσως έστειλαν να φωνάξουν τον πατέρα του Σάτυα από τη δουλειά. Όταν εκείνος έφτασε και διέσχισε το συγκεντρωμένο πλήθος, κάποιοι του είπαν να πάει και να πλύνει τα χέρια, τα πόδια και το κεφάλι του πριν πλησιάσει Εκείνον που Ευλογεί. Αυτό τον εξόργισε ακόμα περισσότερο. Πίστευε πως επρόκειτο για κάποιο ταχυδακτυλουργικό τρικ και αποφάσισε να κλείσει αυτό το κεφάλαιο μια και καλή. Άρπαξε ένα ξύλο και πλησιάσε τον μικρό φωνάζοντας:
"Αυτό πρέπει να σταματήσει. Λέγε, ποιος είσαι; Είσαι Θεός, φάντασμα ή τρελός; Πες μου!"
Η απάντηση που περίμενε τόσα χρόνια για να φανερωθεί ήρθε άμεσα: "Είμαι ο Σάι Μπάμπα."
Ήταν αδύνατο για τον πατέρα να απαντήσει κάτι πάνω σ'αυτό. Έμεινε εμβρόντητος, προσπαθώντας να αντιληφθεί αυτή την απάντηση, αφήνοντας το ξύλο να του πέσει από τα χέρια. Ο Μπάμπα συνέχισε:
"Ανήκω στην Απαστάμπα Σούτρα, στην γενιά Μπαραντβαζα Γκόθρα. Είμαι ο Σάι Μπάμπα. Ήρθα για να εξαλείψω όλα σας τα προβλήματα. Κρατείστε τα σπίτια σας καθαρά και αγνά."
Ο αδερφός του τον ρώτησε: "Τι εννοείς όταν λες 'Σάι Μπάμπα';"
Ο Μπάμπα απάντησε: "Ο Βενκαβαντούθα προσευχήθηκε να γεννηθώ στην δική σας οικογένεια. Λοιπόν, ήρθα." Η οικογένεια ήξερε για κάποιον Βενκαβαντούθα, που είχε ζήσει πριν πολλά χρόνια και εθεωρείτο άγιος από εκατοντάδες χωριά της γύρω περιοχής.
Ο πατέρας θεώρησε ότι ο Σάι Μπάμπα ίσως ήταν κάποιος Μουσουλμάνος που μιλούσε μέσα από το παιδί και ρώτησε: "Και τι να κάνουμε με σένα;"
"Να με λατρεύετε".
"Πότε;"
"Κάθε Πέμπτη. Να διατηρείτε τα μυαλά και τα σπίτια σας αγνά."
Οι χωρικοί έμαθαν τα νέα με έκπληξη και θαυμασμό. Μετά από έρευνες έμαθαν ότι κάποιος φακίρης με αυτό το όνομα είχε πεθάνει πριν από λίγα χρόνια σε ένα χωριό στη ΒΔ Ινδία. Μια μέρα κάποιος ρώτησε τον μικρό: "Αν είσαι πραγματικά ο Σάι Μπάμπα, απόδειξέ το μας!"
"Ναι, θα το κάνω" είπε ο Μπάμπα. "Δώστε μου αυτά τα λουλούδια γιασεμιού."
Μόλις του τα έδωσαν εκείνος τα πέταξε στη γη και τα λουλούδια σχημάτισαν τις λέξεις "Σάι Μπάμπα" γραμμένες στην τοπική γλώσσα (κάπως έτσι: సాయి బాబా) !
Ο Μπάμπα προετοίμαζε τους ανθρώπους για μια νέα εποχή. Η στωικότητα με την οποία υπέμεινε τα βασανιστήρια έδωσε στον κόσμο την αίσθηση ότι δεν ήταν ένα συνηθισμένο παιδί. Περιστασιακά δείγματα της Θεϊκότητάς του είχαν φανεί στις χορευτικές και θεατρικές του ερμηνείες, αλλά τώρα είχε έρθει η ώρα να ανακοινώσει στον κόσμο την Αλήθεια του.
- Από το βιβλίο "Sathyam Sivam Sundaram" Part I του N. Kasturi
